Nog steeds hield hij me gevangen met zijn zogezegde “liefde” wat voor hem alleen lust betekende. De hele tijd had hij mijn handen ver van mijn eigen bereik en bleef stand vasthouden. “Je gaat niet weg, begrepen? Zonder jou zal ik instorten.” Zijn smekende oogjes lieten bij mij tranen opwellen, maar ik gaf niet toe. Het was teveel, ik had te veel verdragen. Mijn egocentrisme overwon het van mijn empathie en ik liep weg. Van hem, van mijn pijn, mijn angst. Alles en nog wat. Het kon me niks meer schelen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten