maandag 21 februari 2011

Haar onschuld.



Altijd ben ik bang om haar aan te raken, haar pijn te doen. 
Haar te omhelzen. 
De duisternis waarin ze zich bevindt maakt het zoveel erger. 
Ze lijkt wel gebroken glas, wie ik veilig naar een fabriek moest sturen.
Ik was de gene die haar door het leven zal moeten leiden.
Ze was te onschuldig.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten